Trainen tegen vuurwerkangst

Was dat vuurwerk verbod bij jullie ook zo gerespecteerd? Hier ook niet. Wij lagen al om 11 uur in bed. Maar we moesten als nog het gordijn omhoog doen. Zodat Jade onze oudste poezenkind kon kijken naar al dat moois. Met de herinneringen van voorgaande jaren in mijn achterhoofd. Ben ik ook maar eens naar ons hondenkind en andere poezenkind gaan kijken. Gewoon, voor de zekerheid. En ik zal je vertellen wat ik zag: Een slapend poezenkind, een ontspannen hondenkind. En dat hondenkind keek me toch aan. Alsof hij wilde zeggen: “Zeg moet je niet naar bed? Ga slapen mens! En doe dat licht uit. Alsjeblieft zeg.”

Terwijl onze hond 2 jaar geleden helemaal over zijn toeren raakte van de knallen en de flitsen. Buiten ging hij eropaf. Onze jongste poezenkind verdween liever. De oudste heeft het nooit wat geïnteresseerd. Hoe kan het dat we dat in 2 jaar tijd voor elkaar hebben gekregen? Door 2 jaar lang te trainen inderdaad. Bij elk gek geluid, bij elk onbekend en onverwacht dingetje. Maar ook door zelf niet bang te zijn voor vuurwerk. Of er een hekel aan te hebben. Begrijp me niet verkeerd we vinden het overbodig. Alleen de traditionele oorsprong om het kwaad te weren vinden we wel gaaf.

We leren onze hond en jongste kat niet om niet bang te zijn. Eigenlijk leren wij ze om zichzelf te zijn. Want het zou gek zijn als we zeggen: je mag je natuurlijke instinct niet gebruiken. Dat is namelijk angst voor het onbekende. Het reptielenbrein zegt je te vluchten of te vechten. Maar als je geen opties weet vertelt het je te bevriezen.

Hoe wij onze dieren leren zichzelf te zijn? Door het niet per definitie af te straffen als ze weg willen vluchten of vechten. Maar duidelijk en kordaat te laten weten dat dit niet de manier van doen is. Als het een gecontroleerde omgeving is, bijvoorbeeld ons eigen huis. En er komt een nieuw persoon binnen. Dan wilt Moon meestal weg. Ik vind het niet vervelend dat ze mensen niet meteen vertrouwd. Dat vind ik stiekem eigenlijk alleen maar prettig. Maar ik wil dat ze gewoon kan blijven, ik zal altijd haar persoonlijke ruimte respecteren en verlang dat ook van mijn visite.

Moon hebben we dus opgepakt voordat ze kon wegvluchten. Wij zijn bij haar gebleven totdat ze rustig was. En lieten visite dan bijvoorbeeld in de keuken aan de tafel zitten. Waar een van ons even later ook bij aansloot als Moon weer happy was. Zo simpel kan het toch niet zijn? Toch wel!

Nadat het steeds sneller goed ging, hebben we haar niet meer opgepakt. Maar zijn we, althans 1 van ons bij haar gaat zitten. We stelde haar gerust, lieten haar ook dan niet wegvluchten. En uiteraard lieten we haar in haar waarde. Toen dit zo goed ging dat we niks meer hoefde te zeggen of te doen. Keken we alleen haar richting op. Knepen we onze ogen dicht zoals katten ook naar elkaar doen. En zo leerde ze ook op afstand te vertrouwen.

Weer een stuk later zijn we telkens wat dichterbij gekomen. Het mooiste is dat ze nu ook steeds vaker na een tijdje zelf even komt snuffelen! Dit lukt niet in 2 weken.

Met vuurwerk heb ik haar bij Jade gezet omdat Jade het sowieso niet eng vond. Hier heeft ze veel aan gehad. Maar dat werkte pas toen ze uiteindelijk ook mij vertrouwde. Dat als ik haar vertelde dat het goed was, ze ook daadwerkelijk de ruimte kreeg om haarzelf te zijn.

Boji ons hondje is een heel ander verhaal. Hij heeft in de eerste helft van zijn leven geleerd om juist naar onbekende dingen toe te gaan. Wij mensen denken dat dat best normaal is. Maar eigenlijk is het vooral normaal om te vluchten. Want dat is het meest veilig. Ook honden zijn confrontatie vermijdend. Alleen mensen weten vaak de taal van de hond niet. Waardoor heel veel honden bevriezen.

Wist je bijvoorbeeld dat als een hond zijn oogwit laat zien, dat hij het eigenlijk eng vind? Dat zie je op zoveel filmpjes van mensen die ineens om hun hond heen hangen. Op een manier wat ze over het algemeen bij hun partner niet eens zouden doen. Want het is gewoon enorm confronterend en een dominante positie. (Ook voor mensen, doe dat niet bij een vreemde). En hoe vaker je dit doet hoe meer stress er in het lichaam blijft hangen. Totdat de hond chronische stress ervaart.

En als die hond uiteindelijk na jaren een keertje uithaalt. (Laten we eerlijk zijn, daar had die hond al jaren geleden recht op om te doen.) Dan zeggen wij mensen: “Hij is onvoorspelbaar, hij is gevaarlijk, ik snap niet wat hem bezield.” We zijn in onze ego aangetast zonder ook maar een sprankje intelligentie te benutten. En dat voor een superieur wezen zijn we soms enorm dom.

Ook katten vermijden confrontatie liever, maar worden net als honden vaak vooral niet begrepen. En dat heeft al met de simpelste dingetjes te maken. Sommige mensen willen niet zo’n lelijke klimpaal in huis want het ziet er niet uit. Maar op de kast mag de kat ook niet. Leuk toch zo’n kitten voor de kindjes? Maar als de kindjes slapen moet de kitten maar stil zijn en niet spelen: dus mag het kitten geen kitten zijn. Alleen als de kitten slaapt en de kindjes willen spelen, dan moet de kitten er maar aan toe geven. Dan zou je denken dat ouders wel inzien, dat een kitten ook slechts een baby is, helaas. Dit is chronische stress, dit maakt dat dieren niet zichzelf kunnen zijn. En dat kan betekenen dat ze hele rare dingen leren zoals onze hond Boji.

Wij hebben Boji moeten afleren zichzelf te lanceren naar voor hem onduidelijke mensen en situaties. Gewoon door het niet te accepteren en hem te laten zitten. Want we willen dat hij rustig even wacht. Uiteraard hebben we hem niet tussen ons en de andere persoon of situatie ingezet. Dat zou dom zijn, daar dat juist het natuurlijke instinct teweeg brengt om zijn roedel te willen beschermen. Logisch! Dus we gingen voor hem staan, lieten hem zitten en zorgde ervoor dat hij niet zomaar weg kon. Hij leerde na de derde keer wat van hem verlangde: niet de confrontatie aangaan. Uiteindelijk leerde hij zelfs dat in heel veel gevallen er niet eens een confrontatie is. Gewoon door herhaling. We werden niet boos, oké 1 keer ben ik echt heel boos geweest. Hij haalde uit naar een puppy, dat is niet normaal.

Maar uiteindelijk liet hij zijn ware aard zien: Hij ging zich namelijk achter ons verschuilen bij het minste geringste wat hij als onduidelijk bestempelde. Hij is niet echt gesocialiseerd dus dan worden veel dingen eng. Nu begreep ik waarom hij altijd zo hoog in zijn energie zat buiten. Want als je alles eng vind, dan ben je continu op je hoede. Met wat etherische olie om te aarden, Bach bloesem om te leren vertrouwen en edelsteen om hem af te schermen zijn we nu zover dat meneer zelfs langzaam wilt lopen want het is zo lekker buiten. Met zijn neus in de wind, die hij eindelijk echt benut!

En zo ging het ook met vuurwerk. De eerste keer was hij zo opgefokt. Hij trok alle kanten op van de lijn. Elke keer stopte ik, want ik wil rust, vertrouwen en samen lopen. Niet dat de ene de ander meetrekt. Respect voor elkaar. Maar hij was helemaal over zijn toeren. De energie die hij opbouwde daar was een jack russel op dat moment niks bij. Dus ik dacht: weet je wat? Als jouw lichaam daarom vraagt, dan gaan we dat doen! We gingen even rennen. Even alle spanning eruit. (Het was maar 10 meter maar hé wat verwacht je dan van de Old English Bulldog?) Hij was een stuk minder gespannen. Je zag de spieren weer soepeltjes bewegen tijdens het lopen i.p.v. strak gespannen in zijn vel zitten.

Met de harde knallen en vele vuurwerk met al die flitsen die we helaas niet konden buiten houden met een rolgordijn was hij aan het piepen en blaffen. Ik was nog aan het werk, maar mijn partner is erbij gaan zitten. En het enigste wat hij heeft gedaan: Is zeggen: Niks aan het handje, jongen. Kijk ik ga ook gewoon lekker zitten, lekker theetje erbij, alles is goed. Voor de rest is hij hem gaan negeren. Boji zocht hem op vanwege de rust die hij uitstraalde, want dat voelt veilig en hij weet dat hij veilig is bij ons. Maar daddy deed nog steeds niks, dus hij is erbij gaan liggen, en toen pas gaf Erik hem aandacht.

Een jaar later werd er 15 meter voor ons vuurwerk afgestoken. Het was gewoon een klein potje siervuurwerk wat ook niet zo hoog kwam. Nu kon hij voor de eerste keer van dichtbij meemaken wat het was. In eerste instantie dacht ik ook: hé verdorrie, je ziet ons toch aan komen lopen! Maar toen dacht ik: Betere leerschool als dit gaan we nooit krijgen, dit is de perfecte timing! Ik heb Boji tussen ons in laten zitten. En we zijn met z’n drieën gaan kijken. Hij schrok op, liep eerst naar achteren. Maar hij kon niet verder. Dus lanceerde hij zich weer naar voren. Ten minste dat dacht hij. Ik had houd hem nauwkeurig en nauwlettend in de gaten en kan zijn bewegingen nu goed inschatten. Dus ik was hem allang voor. Ik zei alleen een keertje shh, deed verder niks. Ja ik ontspande mezelf, even lekker doorademen, even naar de mooie kleurtjes kijken. Mijn partner deed precies hetzelfde. En weet je wat onze hond deed? Precies hetzelfde. En toen het voorbij was, en hij ons aan keek van: Was dat het nou? Toen hebben we hem zo uitbundig beloond dat we er een feestje van maakte midden op straat. (Waar niemand reed want het was oud en nieuw, plus we wonen in de Achterhoek, ik zal echt mijn hond, mijn partner en mijzelf niet in gevaar brengen van een auto ongeluk. Auto’s zien wij over 200 meter al aankomen op dat punt waar wij stonden.)

Dus hoe leer je jouw dier met vuurwerk omgaan? Door er zelf goed mee om te gaan. Een goed voorbeeld te zijn. En door een baken te zijn. Niet van medelijden, maar van steun en vertrouwen. Trainen wat niet mag maar open staan voor wat natuurlijk is en wat hun eigen weg hierin zal worden.

Tegenwoordig is Jade meer geïnteresseerd in de kleurtjes en beweging dan wie dan ook in ons huis. Boji schrikt in het begin af en toe van het geluid en we moeten dan erg lachen om zijn gekke bokken sprongen met 4 poten tegelijk in de lucht. Gelukkig kan ie er zelf ook om lachen en lopen we lekker verder. Moon is er niet meer bang voor, ze weet dat ze zichzelf mag zijn en dat ze de ruimte heeft. Waardoor ze juist lekker kan blijven liggen.

Zijn we overdreven streng? Nee. Doen we het altijd goed? Oh hell no, ik maak echt fouten, kan ook erg gefrustreerd raken na een lange zware dag. Is Boji de perfecte hond nu? Haha nee echt niet! kinderen vind ie eng met die onvoorspelbare bewegingen (misschien vond ie dat ook van de pup). En hij luistert wat langzaam, tja bull eigen hè. Wilt Moon helemaal nooit meer verdwijnen? Oh nee, buiten is het niet net zo erg meer, maar nog wel erg. In de zomer hebben we daar geregeld nog wat nageltjes door in onze ruggen staan. Maar we doen het met liefde, onvoorwaardelijk. En dat is nagels incasseren, kopstoten incasseren, soms even tolereren dat het niet gaat zoals jij wilt, en ondanks alles houden van. Zijn we gelukkig? Ja met z’n allen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *